Over ons

Hoi, ik ben Steven. Er zit een mooi verhaal achter onze stichting. Dat ga ik nu vertellen.

Ik hou nogal van mijn tentje. Ter ontspanning trek ik graag de natuur in. Door de jaren heen heb ik daar vaak nagedacht over intenties. Daardoor heeft de naam in-tent voor mij een speciale betekenis.

Ik wilde iets goeds doen, maar het lukte niet helemaal. Ik had moeite om iets te vinden waarbij ik het gevoel had echt wat bij te dragen. Van alles geprobeerd, maar wat ik ook deed, het was het net niet.

Ik heb me vaak afgevraagd wat het nut is van goede intenties. Sommige mensen doen vanzelf dingen goed. En anderen blijven hun hele leven maar aanrommelen. Heeft het wel nut om goed te willen doen?

Tot ik me realiseerde dat het daar juist om draait. Als je vanzelf iets goeds doet, heb je er nooit echt voor gestreden. Juist het mislukken van plannen en het bij jezelf te rade moeten gaan is wat zo belangrijk is. En als je werkelijk iets goeds wilt doen, dan vindt je stapje voor stapje je weg.

Ondanks deze mooie gedachten, zat ik recent, zoals zo velen in deze tijd, zonder echt een perspectief voor de toekomst. Maar dat zou snel veranderen. Want: Op een dag keek ik uit het raam en zag ik een ezel staan. Ik liep naar het beestje toe en wat er toen gebeurde was magisch.

Het was alsof ik een oude vriend ontmoette. Binnen een paar seconden was ik al mijn stress vergeten en kwam ik helemaal in het hier en nu. Het duurde niet lang voordat ik me realiseerde dat dit een nieuw hoofdstuk van mijn leven is. Dit unieke gevoel wat deze ezel mij gaf wil ik delen en net zoals het mij helpt, wil ik anderen ermee helpen.

Ik heb zoon, Theim, van vier jaar oud en hij is autistisch. Ik nam hem mee naar de ezels, het waren er inmiddels twee geworden. En wat er toen gebeurde had ik nooit durven dromen. Theim, die moeilijk contact legt met mensen, raakte ogenblikkelijk bevriend met de ezels.

In de tijdspanne van een paar ontmoetingen met de ezels heb ik Theim zien veranderen. Hij is ontspannender, hij is blijer, hij zoekt meer contact. En het typische autistische gedrag, zoals eindeloos hummen, is zo goed als verdwenen. En hij begint meer woorden te zeggen! Ik zie dat hij hierdoor een flinke boost heeft gekregen in zijn ontwikkeling!

Ik vertelde dit verhaal aan Chris. Chris is mijn makker en houdt ook van kamperen. We praten al jaren over hoe we een positieve impact kunnen hebben op de toekomst. En waarbij we onze liefde voor de natuur kunnen delen met de gemeenschap, in het bijzonder de kinderen. Hij hoorde het aan en was direct enthousiast.

En eigenlijk is het toen heel snel gegaan. We besloten een stichting op te richten. Een stichting die kinderen met een beperking ondersteunt door middel van therapie met ezels. Twee weken later zaten we bij de notaris.

Het verdere verhaal kun je onder Posts vinden.